Kącik dla rodziców

                                POLITYKA PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH

                W MIEJSKIM PRZEDSZKOLU NUMER 1 W JAROSŁAWIU

1

DEFINICJE

RODO – Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r.,
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE.

Administrator Danych Osobowych (ADO) – podmiot, który decyduje o środkach i celach przetwarzania danych osobowych – Miejskie Przedszkole numer 1 w Jarosławiu, reprezentowane przez – Dyrektora Przedszkola.

Inspektor Ochrony Danych (IOD) – osoba nadzorująca stosowanie środków technicznych
i organizacyjnych zapewniających ochronę przetwarzanych danych osobowych, odpowiednich do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną.

Przetwarzanie – operacje na danych osobowych takie jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie.

Dane osobowe – rozumie się przez to informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej („osobie, której dane dotyczą”).

Osoba, której dane dotyczą – rozumie się przez to każdą osobę, której dane osobowe są przetwarzane przez Administratora danych osobowych.

 2

WPROWADZENIE

Zapewniając bezpieczeństwo i poufność powierzonych danych osobowych poprzez ochronę interesów oraz praw osób, których dane dotyczą, a także przyjmując postanowienia Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, a także Ustawy z dnia 10 maja 2018 r., o ochronie danych osobowych oraz wydane w ich oparciu przepisy szczególne innych Ustaw lub aktów wykonawczych, Miejskie Przedszkole numer 1

w Jarosławiu (dalej „MP Jarosław”) wprowadza niniejszą Politykę Przetwarzania Danych Osobowych. Dokument ma w szczególności na celu spełnienie obowiązku informacyjnego wobec osób których dane dotyczą tj. zagwarantowanie skutecznej realizacji praw i wolności podmiotom danych.

3

BEZPIECZEŃSTWO DANYCH

Realizując zasady określone w RODO, a w szczególności zasady integralności i poufności oraz rozliczalności przetwarzania danych osobowych, MP1 Jarosław wdrożyło zabezpieczenia techniczne
i organizacyjne gwarantujące ochronę praw osób, których dane dotyczą m.in. poprzez umożliwienie wykonywania czynności na danych tylko i wyłącznie osobom upoważnionym przez Administratora Danych Osobowych, dobór podmiotów świadczących usługi na rzecz MP Jarosław, spełniających wymagania określone w RODO, zabezpieczenie infrastruktury informatycznej przed nieuprawnionym dostępem czy też monitorowanie i rejestrowanie czynności przetwarzania. MP1 Jarosław kontroluje stosowane rozwiązania techniczne i organizacyjne i regularnie dostosowuje je do ewentualnych zagrożeń.

4

ADMINISTRATOR DANYCH OSOBOWYCH

Administratorem danych osobowych jest Miejskie Przedszkole numer 1 w Jarosławiu (dalej „MP Jarosław”) przy os. Armii krajowej 9, 37 – 500 Jarosław, , NIP7922295869 oraz REGON 650155392
Z Administratorem Danych osobowych można się kontaktować:

  • telefonicznie: 166271366
  • listownie, na adres: 37-500 Jarosław
  • za pośrednictwem poczty e – mail, na adres: przedszkole1@op.pl

5

INSPEKTOR OCHRONY DANYCH

Administrator danych osobowych powołał Inspektora ochrony danych w osobie Pana Kamila Kędzierskiego,
z którym można się kontaktować:

  • listownie, na adres: Kancelaria Adwokacka ul. Hetmańska 1/2 , 35-045 Rzeszów
  • za pośrednictwem e – mail, na adres: iod@jaroslaw.pl

 6

PODSTAWY PRAWNE I CELE PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH

DZIECI/UCZNIOWIE

Dane osobowe dzieci/uczniów będą przetwarzane przez ADO na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO, tj. w związku z obowiązkiem prawnym ciążącym na MP Jarosław, do celów prowadzenia rekrutacji dziecka do MP Jarosław, ewidencji, a także realizacji zadań dydaktyczno – wychowawczo – opiekuńczych takich jak m.in. prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej lub w celach sprawozdawczych zgodnie z Ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r., Prawo oświatowe, Ustawą z dnia z dnia 07 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji.

Przetwarzanie danych osobowych (takich jak imię i nazwisko) w celu m.in. wyróżnienia dziecka/ucznia za osiągnięcia edukacyjne na uroczystościach organizowanych przez MP Jarosław lub też umieszczanie pod różnego rodzaju pracami artystycznymi podpisów zawierających pełne imię i nazwisko dziecka/ucznia, które prace wykonało, będzie odbywało się na podstawie art. 6 ust. 1 lit e RODO tj. w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej Administratorowi (wspierania dziecka/ucznia w rozwoju ku pełnej dojrzałości w sferze emocjonalnej, intelektualnej i społecznej).

RODZICE/ OPIEKUNOWIE PRAWNI

Dane osobowe rodziców lub opiekunów prawnych dziecka będą przetwarzane przez ADO na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO, tj. w związku z obowiązkiem prawnym ciążącym na MP1 Jarosław, do celów prowadzenia rekrutacji dziecka do MP1 Jarosław oraz ewidencji, w celach kontaktowych, a także realizacji zadań dydaktyczno – wychowawczo – opiekuńczych takich jak m.in. prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej lub w celach sprawozdawczych zgodnie z Ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r., Prawo oświatowe, Ustawą z dnia z dnia 07 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji.

OSOBA UPOWAŻNIONA DO ODBIORU DZIECKA

PRZEZ RODZICA/ OPIEKUNA PRAWNEGO

Dane osobowe osoby dorosłej upoważnionej przez rodzica lub opiekuna prawnego do odbioru dziecka z MP 1 Jarosław będą przetwarzane w oparciu o uzyskaną zgodę tj. art. 6 ust. 1 lit. a RODO. ADO będzie przetwarzał pozyskane dane osobowe w celu ewidencjonowania osób upoważnionych. ADO zastrzega sobie również możliwość weryfikacji osób upoważnionych w oparciu o dane osobowe pozyskane w treści zgody.

KORESPONDENCJA TRADYCYJNA ORAZ E – MAIL

Dane osobowe przetwarzane będą do celów związanych z prowadzoną korespondencją
w zależności od jej zakresu tj. odpowiedzi na wniosek lub skargę, wówczas przetwarzanie danych osobowych będzie odbywało się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO tj. w związku z obowiązkiem prawnym spoczywającym na ADO.

USŁUGODAWCY/ UMOWY CYWILNO – PRAWNE

Dane osobowe będą przetwarzane w celu podjęcia działań na żądanie osobowy, której dane dotyczą przed zawarciem umowy oraz realizacji umowy na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b RODO. W przypadku realizacji umowy dane osobowe będą przetwarzane w celu wypełnienia obowiązku prawnego spoczywającego na MP Jarosław na podstawie obowiązujących przepisów prawa – art. 6 ust. 1 lit. c RODO – obowiązek prawny spoczywający na ADO.

REKRUTACJA PRACOWNIKÓW

W przypadku złożenia/przesłania do MP1 Jarosław CV lub listu motywacyjnego, dane osobowe będą przetwarzane w związku z prowadzoną rekrutacją oraz podjęciem przez ADO działań na żądanie osobowy, której dane dotyczą przed zawarciem umowy, a także w związku z obowiązkami prawnymi spoczywającymi na MP Jarosław, które wynikają z Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r., Kodeks pracy. W przypadku gdy dane osobowe umieszczone w CV będą wykraczały poza zakres określony w art. 221 Ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, ADO będzie je przetwarzał na podstawie udzielonej zgody, tj. na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a RODO. ADO będzie przetwarzał dane osobowe również na potrzeby przyszłych rekrutacji, jednakże tylko i wyłącznie w sytuacji gdy uzyska na takie działania pozwolenie w postaci odpowiedniej zgody, wyrażonej przez osobę, której dane dotyczą.

WIZERUNEK

Dane osobowe mogą być przetwarzane w związku z publikacją wizerunku zarejestrowanego podczas realizacji konkursów, zajęć dydaktyczno – wychowawczych, turniejów sportowych, wycieczek i innych uroczystości: na stronach internetowych, których administratorem jest MP1 Jarosław, w szczególności na oficjalnej stronie internetowej MP Jarosław, prasie, gazetkach promocyjnych, na tablicach MP1 Jarosław, oraz w kronice MP1 Jarosław w celach promocyjnych, informacyjnych, kulturalnych, edukacyjnych, oraz tworzenia historii MP1 Jarosław, wówczas dane osobowe będą przetwarzane na podstawie udzielonej zgody tj. na podstawie art. 6 ust. lit. a RODO.

PRAWO DO COFNIĘCIA ZGODY

Osoba, której dane dotyczą ma prawo do cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych udzielonej na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a RODO w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody wyrażonej przed jej cofnięciem. Oświadczenie o cofnięciu zgody na przetwarzanie danych osobowych wymaga jego złożenia w formie pisemnej na adres: os. Armii Krajowej 9 elektronicznej na adres poczty e – mail:przedszkole1@op.pl lub osobiście w siedzibie Administratora danych osobowych.

8

ODBIORCY DANYCH

Przetwarzane przez ADO dane osobowe mogą być ujawniane upoważnionym osobom w ramach struktury organizacyjnej MP Jarosław (pracownicy administracji, pracownicy obsługi oraz pracownicy pedagogiczni), podmiotom przetwarzającym dane osobowe na podstawie zawartych umów powierzenia lub innym administratorom danych przetwarzającym dane osobowe we własnym imieniu (w zależności od podstawy prawnej oraz celu przetwarzania danych osobowych), m.in. podmiotom prowadzącym i utrzymującym właściwe rejestry np. System Informacji Oświatowej, organowi prowadzącemu Przedszkole, podmiotom świadczącym usługi księgowe, ubezpieczeniowe, pomoc prawną, podmiotom prowadzącym działalność pocztową lub kurierską, podmiotom wykonującym usługi ochrony osób i mienia, podmiotom świadczącym usługi teleinformatyczne (np. hosting), udostępniającym narzędzia lub obsługującym systemy teleinformatyczne, a także podmiotom uprawnionym, w przypadku gdy wykażą interes prawny lub faktyczny w otrzymaniu danych osobowych np. Sądy, Prokuratura, Komornicy sądowi czy Policja.

9

OKRES PRZETWARZANIA DANYCH

MP1 Jarosław przetwarza dane osobowe przy uwzględnieniu podstawy prawnej oraz celu przetwarzania.

  • Jeżeli podstawą przetwarzania danych osobowych jest zgoda (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), ADO przetwarza je do czasu jej wycofania (np. zgoda na przetwarzanie danych osobowych w zakresie wizerunku).
  • W razie przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b RODO tj. w celu realizacji umowy bądź podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą przed zawarciem umowy – do czasu jej realizacji (chyba, że obowiązek dalszego przetwarzania wynika z obowiązujących przepisów prawa np. Ustawy z dnia 29 września 1994 r., o rachunkowości). Jeżeli ADO przetwarza dane osobowe pozyskane w związku z prowadzoną rekrutacją pracowniczą, to tylko i wyłącznie przez okres maksymalnie 1 roku od jej zakończenia, chyba, że osoba której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie danych w celach przyszłych rekrutacji.
  • Gdy przetwarzanie danych osobowych określają przepisy obowiązującego prawa (art. 6 ust. 1 lit. c RODO), wówczas ADO przetwarza dane osobowe przez okres wynikający z tych właściwych przepisów lub przez okres ustalony przez ADO na podstawie wewnętrznych zarządzeń tj.:
  • dane osobowe rodziców będą przetwarzane przez okres 1 roku od czasu zakończenia edukacji dziecka w MP1 Jarosław.
  • w przypadku kierowanej do MP1 Jarosław korespondencji w formie tradycyjnej bądź elektronicznej (np. wnioski lub skargi) przez okres 1 roku.
  • W sytuacji gdy dane osobowe będą przetwarzane w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej ADO (art. 6 ust. 1 lit. e RODO), ADO będzie je przetwarzał przez okres 1 roku.

Okres przetwarzania danych może być wydłużony w sytuacji gdy jest to niezbędne do ustalenia, dochodzenia roszczeń lub obrony przed roszczeniami (np. dane z monitoringu wizyjnego mogą być przetwarzane do czasu zakończenia postępowania sądowego).

Po realizacji ostatniego z celów, dla którego dane zostały pozyskane, dane osobowe są niezwłocznie usuwane lub archiwizowane przy uwzględnieniu właściwych przepisów RODO.

10

ZAKRES PRZYSŁUGUJĄCYCH PRAW

W związku z przetwarzaniem danych osobowych przez MP Jarosław oraz w celu zapewnienia przejrzystości
i rzetelności przetwarzania, ADO informuje o prawach, które przysługują osobom których dane dotyczą:

  • Prawo dostępu do danych, w tym prawo do uzyskania kopii danych – ADO przekazuje osobie której dane dotyczą informacje o celach i podstawach prawnych przetwarzania, a także
    o zakresie danych, które są przetwarzane. ADO przekazuje ponadto kopię danych osobie występującej z żądaniem przekazania kopii danych,
  • Prawo do sprostowania danych (poprawienia danych) – ADO na żądanie osoby, której dane dotyczą prostuje dane nieprawidłowe lub uzupełnia dane niekompletne.
  • Prawo do usunięcia danych (tzw. „prawo do bycia zapomnianym”) – osoba, której dane dotyczą może żądać od ADO usunięcia danych, w sytuacji gdy jej zdaniem nie służą one realizacji żadnego celu przetwarzania.
  • Prawo do ograniczenia przetwarzania danych – ADO zaprzestaje przetwarzania danych osobowych wyłącznie do ich przechowywania lub wykonywania działań uzgodnionych z osobą, której dane dotyczą, w przypadku gdy dane są nieprawidłowe lub przetwarzane są niezgodnie z prawem, a także przypadkach gdy ADO nie potrzebuje zgromadzonych danych ale są one potrzebne osobie, której dane dotyczą do ustalenia, dochodzenia roszczeń lub obrony przed roszczeniami bądź na czas wniesionego sprzeciwu względem przetwarzania,
  • Prawo do wniesienia sprzeciwu – osoba, której dane dotyczą może w każdym czasie wnieść sprzeciw wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych, chyba że ADO wykaże istnienie ważnych – prawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania,
  • Prawo do przenoszenia danych – osoba, której dane dotyczą ma prawo otrzymać od ADO dane jej dotyczące w formacie, który daje możliwość odczytania danych przez komputer. Osoba, której dane dotyczą ma prawo również do żądania przesłania tych danych (jeżeli możliwości techniczne na to pozwolą) innemu podmiotowi.

ADO nie jest zobowiązany do realizacji wszystkich ww. uprawnień, w każdym zakresie i w każdym przypadku. Konkretne uprawnienia przysługują bowiem w zależności od tego na jakiej podstawie prawnej oparte jest przetwarzanie i jaki jest jego cel.

ADO informuje również, o przysługującym prawie do wniesienia skargi do organu nadzorczego w przypadku gdy dane osobowe są przetwarzane w sposób niezgodny z obowiązującym prawem. Organem nadzorczym w kwestii ochrony danych osobowych jest Prezes Urząd Ochrony Danych Osobowych.

11

OBOWIĄZEK/DOBROWOLNOŚĆ PODANIA DANYCH

Podanie ADO danych osobowych, które są następnie przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a RODO tj. na podstawie zgody oraz art. 6 ust. 1 lit. e RODO, w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej Administratorowi jest dobrowolne. Gdy przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b RODO, wówczas podanie danych jest wymogiem umownym lub warunkiem zawarcia umowy. Podanie danych objętych art. 6 ust. 1 lit. c RODO jest warunkiem ustawowym. Niepodanie danych osobowych w zależności od konkretnej przesłanki przetwarzania określonej powyżej, może skutkować brakiem możliwości realizacji przez ADO poszczególnych celów, dla których dane osobowe są pobierane.

12

REALIZACJA PRAW, OSÓB KTÓRYCH DANE DOTYCZĄ

ADO komunikuje się z osobą, której dane dotyczą w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, jasnym i prostym językiem, a także prowadzi komunikację w sprawie przetwarzania. Informacji udziela się na piśmie lub w inny sposób, w tym w stosownych przypadkach – elektronicznie, jak również ustnie, o ile potwierdzi się tożsamość osoby, której dane dotyczą. Odpowiedzi udziela się bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w terminie miesiąca od otrzymania żądania. W razie potrzeby termin ten można przedłużyć o kolejne dwa miesiące z uwagi na skomplikowany charakter żądania lub liczbę żądań. W terminie miesiąca od otrzymania żądania ADO poinformuję osobę, której dane dotyczą o takim przedłużeniu terminu. ADO w ramach powyższej komunikacji nie pobiera opłat, może jednak pobrać rozsądną opłatę, uwzględniając administracyjne koszty udzielenia informacji, prowadzenia komunikacji lub podjęcia żądanych działań. Jeżeli żądania osoby, której dane dotyczą, są ewidentnie nieuzasadnione lub nadmierne, w szczególności ze względu na swój ustawiczny charakter, ADO może odmówić podjęcia działań w związku z żądaniem.

13

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

  1. Dane osobowe nie są przetwarzane przez MP Jarosław w sposób zautomatyzowany jak również nie podlegają profilowaniu.
  2. Niniejsza Polityka Przetwarzania Danych Osobowych w Miejskim Przedszkolu numer1
    w Jarosławiu obowiązuje od dnia 25 maja 2018 r.

 

                                              List dziecka do rodziców

 Drodzy rodzice,

jestem jeszcze bardzo mały, tak wielu rzeczy nie umiem, nie rozumiem. Codziennie doświadczam nowych sytuacji, uczę się siebie, poznaję otaczający mnie świat.  Wy mi  też w tym pomagacie. Tłumaczycie, że powinienem was słuchać, być dobrym dla innych. Ale ja czasem o tym zapominam. Nie zawsze pamiętam, aby powiedzieć dzień dobry, do widzenia, przepraszam, proszę , dziękuję. Dlatego proszę was, przypominajcie mi o tym.

Mamo powiedz mi proszę, dlaczego powinienem ustąpić miejsca starszej osobie w autobusie, wyjaśnij mi, dlaczego podczas posiłków nie można się bawić sztućcami i jedzeniem. Przypominaj mi, że nie wolno dokuczać innym, bo to ich rani, tłumacz mi dlaczego mam po zabawie sprzątać klocki, a po wyjściu z toalety zawsze umyć rączki. Proszę Cię tato nie wyręczaj mnie w porządkowaniu zabawek, za to pomagaj mi w nauce samodzielności, bo wtedy będę pewniejszy siebie i świetnie sobie poradzę, gdy będę w przedszkolu.

Kochani rodzice nie ulegajcie wszystkim  moim kaprysom i zachciankom, tylko dlatego, że jestem waszym dzieckiem. Zachowuję się tak, by zobaczyć, na ile mogę sobie pozwolić.

Sprzeciwiajcie się temu, bo stanę się egoistą i nauczę się , że wszystko mi wolno i mogę robić co chcę; nie będę potem umiał szanować innych ludzi. Tak naprawdę, gdy ustępujecie mi mam mętlik w głowie, żle się z tym czuje. Dlaczego ? Nie wiem wtedy, co jest właściwe, a co nie.

Mamo, czasami , gdy zrobię coś złego zwracasz mi uwagę, ale innym razem bagatelizujesz to. Skąd  mam w końcu  wiedzieć, jak postępować? Co jest dobre ?  Zdarza się, że tata pozwala mi na coś, a ty mamo nie. Jak mam czuć się wtedy  bezpieczny ? Gdy często tak jest, rośnie we mnie lęk, tracę poczucie bezpieczeństwa, zwłaszcza, gdy was nie ma przy mnie. Zaczynam płakać, gdy mam iść do przedszkola. I nie dlatego, że nie lubię tam chodzić, tylko dlatego, że nie wiem, co będzie, jak wrócę do domu. Gdy się kłócicie boje się, że to przeze mnie , że przestaliście mnie kochać.

Jesteście moimi pierwszymi nauczycielami życia i to z was czerpię wzór, jakim być człowiekiem. Wszystkiego uczę się patrząc na wasze zachowanie. Jeśli widzę, jak ty tato pomagasz mamie, to ja też będę pomagał. Gdy widzę ,jak ty mamo po pracy odwiedzasz chorą babcię, karmisz ją, robisz zakupy i z uśmiechem mówisz do niej kocham Cię, to ja też kiedyś taki będę. Jeśli jesteś tato zdenerwowany, ale spokojnie rozmawiasz z mamą,o swoich uczuciach, obawach, to uczysz mnie , jak ważna jest rozmowa, zaufanie i wzajemna bliskość.

Jestem jak lustro, wasze zachowanie wobec innych i siebie nawzajem pokazuje mi, jaki powinienem być i takim się potem stanę.

Wasza cierpliwość, empatia, zrozumienie moich dziecięcych spraw, wasze ciepło i miłość są dla mnie bezcennym drogowskazem. Dzięki wam w moim sercu i duszy rozwiną się najważniejsze i najpiękniejsze ludzkie wartości .

Proszę więc , kochajcie mnie taką miłością, która codziennie wskaże mi, jak być dobrym dla siebie i innych.

Anna Bomba

 

 Dziecko krytykowane uczy się potępiać.

 Dziecko żyjące w nieprzyjaźni uczy się agresji.

 Dziecko wyśmiewane uczy się nieśmiałości.

 Dziecko zawstydzane uczy się poczucia winy.

 Dziecko żyjące w tolerancji nabiera cierpliwości.

 Dziecko zachęcane uczy się wiary w siebie.

 Dziecko rozumiane uczy się oceniać.

 Dziecko traktowane uczciwie uczy się sprawiedliwości.

 Dziecko żyjące w bezpieczeństwie uczy się ufać.

 Dziecko przyjmowane takim, jakie jest, uczy się akceptować.

 Dziecko traktowane uczciwie uczy się prawdy.

 Dziecko otoczone przyjaźnią uczy się szukać w świecie miłości.

 

Apel Twojego Dziecka wg Janusza Korczaka

  1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię proszę. Niektórymi prośbami wystawiam cię jedynie na próbę.
  2. Bądż konsekwentny bo to mi daje poczucie bezpieczeństwa.

3.. Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mi pomaga, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.

4.. Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami. Potrzebne mi są takie doświadczenia

  1. Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich później nie dotrzymujesz

6.. Nie zbywaj mnie, gdy stawiam ci pytania. W przeciwnym wypadku zobaczysz, że przestanę cię pytać, a informacji poszukam sobie gdzie indziej.

7.. Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie. One są bardzo realne.

8.. Nie zapominaj, że lubię eksperymentować. Nie zabraniaj mi eksperymentować, gdyż bez tego nie mogę się rozwijać.

9.. Nie zapominaj jak szybko rosnę. Jest ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku, ale proszę cię – postaraj się

10.. Nie bój się miłości. Po prostu mnie kochaj takiego, jaki jestem.

 

               Budowanie poczucia wartości własnej u dzieci przedszkolnych.

Dziecko można porównać do niezapisanych jeszcze kart książki, do której wstęp piszą najpierw jego rodzice. Jeśli nie podlewamy rośliny, nie dostarczamy jej wody, czy potrzebnych do życia składników, roślina więdnie, albo bardzo źle się rozwija. To samo dzieje się z dzieckiem. Gdy od narodzin nie zadbamy o przekazywanie mu najpiękniejszych wartości, mądrej miłości, popartej czynami i słowami, dziecko nie będzie mogło prawidłowo się rozwijać.

Każde dziecko doskonale wyczuwa nasze emocje, myśli, rozterki, uczucia. Ogromnie wierzy  w słowa wypowiadane przez rodziców, czy też innych bliskich im dorosłych. Jakże często widzimy pośpiech rodziców, bagatelizowanie przedszkolnych, dziecięcych spraw. A przecież te ich małe problemy lub radości są dla nich równie ważne, jak dla nas nasze własne sprawy, tylko my na to patrzymy już z innej perspektywy.

Nigdy nie krytykujmy dziecka za ich pracę, za twórczość, za ich własne wytwory. Bo to niszczy w nich zalążek wiary w siebie, a co za tym idzie obniża poczucie wartości własnej. Bardzo ważne jest słuchanie samych siebie i słów, które wypowiadamy do naszych dzieci. Odwróćmy sytuacje. Przecież my też chcemy, aby nas doceniano, chwalono, bo to dodaje nam wiary  w siebie, motywuje do rozwoju. Chwalmy dzieci, ale mądrze. Pokazujmy im świat od tej pięknej strony, uczmy konsekwencji za swoje czyny, pozwólmy, aby uczyło się na błędach, ale bez krzyku. Krzyk paraliżuje i odstrasza, powoduje wewnętrzną ucieczkę, kurczenie się w dziecku wiary w siebie.

Pamiętajmy o tym, aby dziecko kochać mądrą miłością. Co to znaczy? Chwalmy, ale za włożony wysiłek, za posprzątanie zabawek, czy pomoc w domu, nigdy nie porównujmy z innymi dziećmi, na jego niekorzyść. To rodzi w nim bunt, agresję, niszczy wiarę w swoje możliwości. Słowa, które wypowiadamy do dzieci są , jak ziarno. Kiedyś wyrośnie z nich smutny, zakompleksiony młody człowiek, albo radosny, twórczy mający poczucie wartości własnej nastolatek. Słowa mają potężną moc, siłę, oddziałują na naszą psychikę, potrafią ranić, albo unosić do góry. Wypowiadajmy, więc do dzieci mądre, wartościowe słowa.

Dziecku bardzo potrzebne jest też poczucie bezpieczeństwa, należy mu mówić, że jest ważny, rozmawiać z nim, nigdy nie wolno go ośmieszać. Trzeba zachęcać malucha do pokonywania własnych słabości, pozwalać dziecku uczyć się na błędach i podkreślać, że każdy ma prawo do pomyłki.

Poczucie wartości własnej jest bardzo ważnym stanem psychicznym. Wiara we własne możliwości, szacunek dla samego siebie, czyli samoakceptacja wpływają na samopoczucie i dają poczucie szczęścia, a przecież wszyscy chcemy, aby nasze pociechy były szczęśliwe.

Wychowanie to długotrwały proces, ale to rodzice piszą wstęp do książki życia własnego dziecka.

Anna Bomba

 

Dlaczego warto czytać dzieciom ?

Czytanie dzieciom bajek ma bardzo istotny wpływ na rozwój osobowości małego dziecka. Czytanie w dobie XXI wieku jest ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Dlaczego? Ze względu na to,że dzieci XXI wieku wychowują się w kulturze telewizyjnej, która nie tylko nie rozwija u maluchów myślenia i koncentracji uwagi, ale dodatkowo znieczula na agresję, przyzwyczaja do niej,  wywołuje u niejednego małego widza lęki i niepokoje.

Małe dzieci obcując na co dzień z telewizyjnymi bajkami , w których jest dużo złych emocji,gdzie dobrym bohaterem jest ten, który bije, niszczy powoli oswajają się z przekazem,że takie zachowania są naturalne i właściwe.

Efekty takiego myślenia widzimy w swojej pracy w przedszkolu.Stąd też staramy się wśród rodziców propagować codzienne czytanie dzieciom bajek, wierszy i  opowiadań.

Badania naukowe potwierdzają,że czytanie dzieciom ma zbawienny wpływ na psychikę malucha i stymuluje jego  rozwój poznawczy.

Programy telewizyjne są obecne w życiu dzieci już od najmłodszych lat. Co dziecko traci, oglądając jedynie kreskówki na ekranie telewizora, a któremu w ogóle nie czyta się książeczek? Maluch ma szansę oglądać gotowe obrazy, ale nie stymuluje go to w ogóle do działania twórczego, gdyż nie musi sobie niczego wyobrażać. W przypadku czytania bajek dziecko ma szansę uruchomić kreatywność i wyobrazić sobie to, co czyta mu rodzic. W głowie powstają mu różne obrazy –tajemniczego lasu, dzielnego rycerza, księżniczki, czy domku na kurzej nóżce. Nawet wtedy, gdy czytana książka jest ilustrowana, dziecko ma szansę modyfikować obrazy i na ich bazie tworzyć własne wyobrażenia. W ten sposób kształtuje się i rozwija kreatywność oraz twórcze myślenie.

Czytanie bajek dzieciom wpływa pozytywnie na rozwój koncentracji uwagi, gdyż konieczne jest skupienie się przez dłuższy czas na treści czytanego tekstu. Obraz telewizyjny, pełen ruchu, ciągłych zmian i silnych kolorów, wyzwala uwagę mimowolną, natomiast książka wymaga koncentracji na sensie słów. Poprzez czytanie ćwiczy się zatem skupianie uwagi w sposób zamierzony. Ponadto, czytanie bajek stanowi okazję do bliskości między rodzicem a dzieckiem. Jest to nie tylko bliskość fizyczna poprzez przytulenie się, ale także bliskość psychiczna –   dziecko czuje,że jest ważne, kochane, akceptowane i że mamie i tacie zależy na jego poczuciu bezpieczeństwa. Czytanie książeczek to świetny sposób na spędzanie wspólnego czasu wraz z dzieckiem. Czytanie bajek to również czas na wspólne rozmowy i dyskusje na temat przeczytanych przygód czy bohaterów. Książka w sposób naturalny prowokuje dziecko do rozwijania wiedzy o otaczającym je świecie. Dziecko ma szansę rozwijać inteligencję emocjonalną poprzez identyfikowanie i nazywanie cech poszczególnych postaci albo wczuwanie się w ich położenie. Opowiadania pozwalają kształtować moralność przedszkolaka, który ocenia, czy dany czyn był zły, czy dobry. Bajki stanowią też dobrą podstawę dla innych form aktywności i zabaw z dzieckiem – dziecko może rysować sceny opisane w książce, przez co stymuluje rozwój zdolności manualnych, może przedstawiać przygody bohaterów albo opowiadać ich dalsze losy, przez co z kolei rozwija zdolności językowe, mowę oraz wyobraźnię. Programy w telewizji w „postaci gotowej” są zwykle mało inspirujące, by zachęcić dziecko do aktywności własnej. Telewizja bazuje na odkodowaniu obrazu i odtwarzaniu, a nie na tworzeniu. Bajki, szczególnie te z morałem, umożliwiają przekazanie dzieciom w sposób bezpieczny i zrozumiały norm, wartości i ideałów.  Poprzez czytanie modelujemy u dzieci pozytywne postawy i zachowania, zachęcając je w przyszłości do samodzielnego sięgania po książki.

Mimo rozwoju audiowizualnych środków przekazu, książka pozostaje nadal niewyczerpanym źródłem uczenia się przez całe życie.  Co zyskuje maluch dzięki czytaniu książeczek?

Książka oddziałuje na osobowość dziecka.

Książka pozwala poznawać świat i poszerza krąg doświadczeń.

Książka umożliwia rozwój uczuć wyższych.

Książka kształtuje system wartości i postawy moralno-społeczne oraz estetyczne.

Książka stanowi ciekawy sposób na spędzenie wolnego czasu.

Czytanie bajek dziecku zapewnia rozwój emocjonalny malucha – dziecko zdobywa umiejętność samooceny, uczy się odróżniać prawdę od kłamstwa, wyzbywa się egoizmu, uwrażliwia się na cierpienia innych, rozwija empatię, kształtuje własne poczucie humoru.

Książka rozbudza zainteresowania dziecka.

Książka rozwija wyobraźnię.

Czytanie bajek umożliwia rozwój komunikacji malucha – wzbogaca słownik, uczy poprawności gramatycznej i stylistycznej wypowiedzi, kształtuje mowę ekspresyjną.

Książka uczy myślenia i poprawia koncentrację uwagi.

Czytanie książek dzieciom modeluje u maluchów nawyk czytania i zdobywania informacji. Rodzice powinni zdać sobie sprawę, że czytanie bajek od najmłodszych lat sprzyja harmonijnemu rozwojowi ich dziecka, a przede wszystkim zapobiega uzależnieniu od telewizora i komputera. Człowiek nie rodzi się czytelnikiem, czytelnika trzeba wychować, obudzić w nim zapał do książek, sprawić by czytanie stało się jego potrzebą i pasją. Jeśli zaczniemy  już od najmłodszych lat, czytanie będzie się  zawsze kojarzyło  z przyjemnością, poczuciem bezpieczeństwa i więzi. dla wszystkich nie będzie to czas stracony, gdyż wspólne czytanie pozwala nawiązać silny kontakt emocjonalny z  dzieckiem, śledzić jego reakcję na bajkę oraz wspólne odkrywać sens i piękno literatury dziecięcej.

Spróbujmy zatem wyłączyć telewizor i przenieść się  razem z dziećmi do krainy bajek..

Taka forma spędzania wolnego czasu przyniesie wszystkim radość i na pewno wzmocni więzi rodzinne.

 

Konsekwencja – moje drugie imię

    Coraz częściej  w przedszkolu spotykamy się z różnymi problemami wychowawczymi, sami rodzice zgłaszają się też do nas o poradę sygnalizując kłopoty z zachowaniem u swoich pociech.Skąd te problemy? Między innymi z braku konsekwencji w domu rodzinnym. Dziecko jest bardzo uważnym obserwatorem, szybko się uczy i wyciąga wnioski z naszych zachowań, słów, decyzji. Konsekwencja w procesie wychowania jest bardzo ważna i dotyczy to nie tylko obojga rodziców, ale i najbliższych dziecku osób-dziadków.

Pragniemy, aby nasze dzieci wyrosły na ludzi odpowiedzialnych, silnych, dobrych i uczciwych.  Dobre wychowanie powinno zawsze dążyć do prawidłowego rozwoju osobowości i charakteru dziecka. Wszelkie działania rodziców i opiekunów dziecka powinny być przemyślane, ale co najważniejsze – powinny być oparte o stałość i konsekwencję.

Nie wystarczy jednak być konsekwentnym wobec dziecka i jego złych zachowań. Przede wszystkim należy zacząć od siebie, rodzic powinien zadać sobie pytanie, „Czy jestem konsekwentny wobec siebie? Czy dotrzymuję danych sobie obietnic?”.  Pracując nad swoim charakterem i konsekwencją wobec siebie łatwiej nam będzie rozumieć potrzebę stałości i bycia konsekwentnym wobec zachowań dziecka będącego pod naszym bezpośrednim wpływem wychowawczym.

Janusz Korczak powiedział, że „nie ma dzieci – są tylko ludzie”. Ten cytat uświadamia nam, że dziecko ma takie same prawa i obowiązki w pewnych kwestiach, jak dorośli. Ponoszenie konsekwencji za swoje działania jest jedną z tych kwestii. Dziecko jest istotą, która nie ma takiej wiedzy o świecie, jak dorosły opiekun. Łatwo ulega chwilowym zachciankom, bywa impulsywne, kieruje się często emocjami. Naszym zadaniem jest postawienie jasnych oraz stałych granic i wymagań, aby kształtować charakter naszej pociechy. Dziecko powinno wiedzieć, jakie będą naturalne następstwa jego poczynań: jeśli zepsuje zabawkę – nie będzie jej miało.

Żyjąc w ciągłym pędzie, w ciągłym stresie i napięciu rodzice często są nerwowi, zmęczeni i niecierpliwi. Wystarczy wtedy mały zapalnik, aby napięcie rodzica przeszło na inny tor i odbiło się na dziecku, które w zasadzie nie jest źródłem frustracji rodzica. Takie zachowanie dorosłej, mądrej i odpowiedzialnej osoby jest niedopuszczalne. Dorosły człowiek zdaje sobie sprawę ze swoich emocji, dziecko niestety nie. Działając pod wpływem emocji rodzic może ulec pokusie przekroczenia granic w stosunku do stosowania kar wobec dziecka i jego niepożądanych zachowań. Trudno jest być spokojnym, cierpliwym i opanowanym po całym dniu pracy, gdy jeszcze w domu czeka na nas wiele obowiązków, a głowę mamy pełną zmartwień i problemów. Jednak pozwalając sobie na emocjonalne wybuchy narażamy siebie na brak autorytetu u dzieci, a także narażamy nasze dzieci na lęk, strach przed naszymi nieprzewidzianymi reakcjami, czy zachowaniami i na życie w ciągłej niepewności.

Konsekwencja w działaniach wychowawczych powinna być poparta przemyślanymi działaniami. Jeśli będziemy konsekwentni w nagradzaniu i karaniu- dziecko ma szansę wypracować prawidłową samoocenę, pozytywne postawy społeczne, samo będzie w przyszłości słowne i uczciwe. Ale czym jest konsekwencja w nagradzaniu i karaniu? Otóż jeśli za to samo przewinienie rodzic jednego dnia surowo ukaże swoją pociechę, mimo, że dzień wcześniej serdecznie śmiał się z tego samego zachowania- dziecko wpadnie w pułapkę niepewności. Nie będzie wiedziało, jakiej reakcji rodzica może się spodziewać, czy zostanie nagrodzone wybuchem radości, czy może wybuchem gniewu. Taka niepewność wzbudza w dziecku brak poczucia stałości, brak poczucia bezpieczeństwa i równowagi. Dlatego ważne jest, aby rodzic sam zastanowił się, co jest dla niego niedopuszczalne i zasługuje na karę, a jakie zachowania będą do zaakceptowania.

Niezwykle istotna jest nagroda, bo jeśli będziemy stosowali wyłącznie kary wobec dziecka – możemy narazić naszą pociechę na niską samoocenę oraz brak wiary we własne możliwości. Najistotniejsza jest stałość w uczuciach. Musimy pamiętać, że nie karzemy dziecka, ale jego złe, niepożądane zachowanie. Jak to robić? Wyjaśnianie dziecku przyczyny otrzymania kary i poniesienia konsekwencji złego zachowania zaczynajmy od słów pozytywnie określających osobę dziecka: „Kocham cię, ale nie podoba mi się, że…”, „Jesteś wspaniałym dzieckiem, ale nie lubię, kiedy robisz…”. Dziecko otrzymując karę powinno wiedzieć, że jest kochane i akceptowane, a wyłącznie jego działania są nie do przyjęcia przez konsekwentnego rodzica, który jeśli raz powiedział „NIE”, to drugi raz również powie „NIE”.

Jako filary kształtowania osobowości naszych dzieci, musimy być stali, konsekwentni i nieugięci w wytyczaniu mądrych granic nie tylko dzieciom, ale i sobie. Dzieci obserwują nasze zachowania i na ich podstawie również uczą się postępowania. Jeśli rodzic łamie przepisy drogowe, to czy dziecko nie będzie tego robić? Jeśli nagradzamy dziecko- a zachęcam, aby robić to jak najczęściej wzmacniając pozytywne zachowania,  to również wyjaśniajmy za co jest nagradzane, które zachowanie jest akceptowane i doceniane. Jednak pamiętajmy, aby posługiwać się konkretami. Dla dziecka hasło „Byłeś grzeczny” nie wiele mówi. Natomiast stwierdzenie „podzieliłeś się zabawką z młodszym bratem i to jest dobre” itp. jest stwierdzeniem konkretnym i jasnym, pokazującym dziecku, co jest dobre, a co złe.

Stosując mądre konsekwencje w nagradzaniu i karaniu mamy szansę wychować odpowiedzialnego, wrażliwego i dobrego człowieka, który być może w przyszłości będzie filarem dla swoich rodziców w jesieni ich życia.

Proszę również pamiętać, że nauczycielki są zawsze otwarte na kontakty z rodzicami. Współpracując z przedszkolem uzyskujemy większą wiedzę o swoim dziecku a korzystając z naszego doświadczenia, będziecie mogli, drodzy rodzice,  cieszyć się ze wspaniałych rezultatów wychowawczo-dydaktycznych…Czego życzmy w nowym roku szkolnym wszystkim rodzicom i dzieciom.

 ZASADY PRACY DOROSŁYCH Z DZIECKIEM, SPRZYJAJĄCE JEGO ROZWOJOWI
Dorośli odgrywają w zyciu dziecka ogromną rolę, wpływając w istotnym stopniu na jego rozwój. ich wpływ może byc tym większy, im większy będzi poziom świadomości pedagogicznej w organizowaniu środowiska sprzyjającego rozwojowi dziecka. Służy temu znajomość i przestrzeganie w pracy  z dzieckiem kilku podstawowych zasad:
- Dorośli (rodzice, nauczyciele, dziadkowie) muszą poświęcić dziecku jak najwięcej czasu na wspólną zabawę, rozmowę, obserwację, co oznacza, że niezależnie od natłoku obowiązków i spraw codziennych stale powinni koncentrować swoją uwagę na potrzebach i problemach dzieci.
- W związku z tym, że kazde dziecko rozwija się w specyficznym dla siebie tempie, a różnice rozwojowe pomiędzy dziećmi mogą sięgać nawet kilku lat, dorośli powinni unikać porównań oceniających między dziećmi, tylko z miłością i tolerancją przyjmować je takimi, jakie są. Porównywanie powinno służyć wychwytywaniu zaburzeń rozwojowych, a nie ocenianie dziecka.
- Dorośli muszą unikać kategorycznych stwierdzeń określających cechy dziecka, np: jesteś podobny, jesteś jak, ale z ciebie mazgaj..itp, co określa się mnianem etykietowania dzieci i co może przyczynić się do spowolnienia rozwoju lub pojawienia się zaburzeń rozwojowych
- Rozwojowi dzieci sprzyjaja stawiane im zadania, jednak dorośli muszą dbać o właściwy ich dobór w taki sposób, aby nie były one ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne, bowiem ani jedne, ani drugie nie sprzyjają rozwojowi dziecka, a wręcz przeciwnie hamują go.
- W przypadku dostrzeżenia jakiś niepokojących sygnałów świadczących o nieprawidłowościach rozwojowych dziecka konieczna jest szczegółowa troska dorosłych polegająca na studiowaniu fachowej literatury, poszukiwaniu kontaktów ze specjalistami: logopedą, pedagogiem, psychologiem itp., oraz stałej konsultacji z nauczycielem.
Aby osiągnąć efekty wychowawcze, rodzice i nauczyciel muszą uzgodnić konsekwentne postępowanie, aby dziecko nie stykało sie z odmiennymi zasadami w przedszkolu i w domu.
                                                                                                            r.m.
SPOSOB NA MAŁEGO AGRESORA 
wg/ psycholog Edyty Żółtowskiej
BIJE, PLUJE, WRZESZCZY - TO TAKIE TRUDNE DZIECKO, MYŚLĄ DOROŚLI. A MOŻE TO MALEC, KTÓRY MA PROBLEM?
Pewnie kazdy z nas spotkał się kiedyś z takim dzieckiem. Słychać go z daleka. krzyczy, tupie, przewraca stojące na jego drodze przedmioty. Kiedy komuś przyjdzie do głowy sprzeciwić mu się, może dostać solidnego kopniaka czy poczuć bolesne ugryzienie. ,,Co za niewychowane dziecko!” – myślą ofiary małego terrorysty.
AGRESJA NIE ZAWSZE ZŁA
Obecnie panuje tendencja do szybkiego eliminowania zachowań agresywnych. Dziecko, które ma z tym problem, zwykle od razu dostaje odpowiednią etykietę i zaczyna zajmować się nim sztab specjalistów.
W przedszkolu otrzymuje liczne kary, które jednak w żaden sposób nie poprawiają sytuacji.
Czy takie podejście jest słuszne? Bo, że mało skuteczne, to już wiemy. Podaje to w wątpliwość Jesper Juul, duński terapeuta rodzinny i pedagog, w książce ,,Agresja – nowe tabu?”.
Uważa on, że zatraciliśmy zdolność właściwego odczytywania zachowań agresywnych u małych dzieci, z miejsca je piętnując. Według Juula dzieci, które jeszcze nie potrafią radzić sobie z frustracją (a doświadczają jej niezwykle często) oraz silnymi emocjami (których nie potrafią nawet nazwać), sięgają po agresję, jako jedyny dostępny im sposób komunikacji z otoczeniem.
Często więc to, co przez otoczenie postrzegane jest jako problem, dla dziecka jest wołaniem o pomoc.
Duński pedagog podkreśla tez, że pewne zachowania, które choć nie podobają sie dorosłym, jednak mieszczą się w normie rozwojowej dziecka (np: krzyk lub ugryzienie) to naturalny sposób wyrażania emocji w wieku dwóch trzech lat! 
Podobnie jak u starszych chłopców popychanie, szturchanie czy boksowanie, które wcale nie muszą być podyktowane chęcią skrzywdzenia kogokolwiek. Wydaje się więc, że dorwośli często zbyt wcześnie diagnozują agresję maluchów jako problem. Muszą jednak reagować, gdy prowokacyjne zachowania wymykają się spod kontroli.
CO ROBIĆ?
Widząc awanturujące się dziecko, większość dorosłych wydaje się bezradna. Nie wie jak zareagować i w którym momencie wkroczyć do akcji. Szególnie gdy nie chodzi o ich pociechę, ale na przykład o siostrzeńca, wnuczkę czy dziecko przyjaciół. No bo z jednej strony przeszkadza im takie zachowanie, a z drugiej nie chcą wkraczać w kompetencje rodziców. W takiej sytuacji wystarczy powiedzieć: ,,Nie zgadzam się, abyś mnie kopał i krzyczał w mojej obecności”. I stanowczo, ale lagodnie odsunąć go i przekazać w ręce rodziców. Bo do nich należy znalezienie przyczyn takiego zachowania, a także ustalenie granic i wyznaczenie kary za ich przekroczenie.
ZATEM, RODZICE:
Najpierw przestańcie się obwiniać i patrzeć na swoje dziecko jak na problem, a na siebie jak na beznadziejnych rodziców.
Kazdy odczuwa złość i wiele innych trudnych emocji. kilkulatek ma jednak mniej doświadczeń życiowych niż dorosły, a co za tym idzie mniej narzędzi, aby się z nimi uporać. Dlatego gdy czuje irytację, często używa zębów, rąk i nóg oraz całej mocy swego gardła. Zdenerwowanie to sygnał, że jakaś jego potrzeba nie została zaspokojona. Nie oznacza jednak, że rodzice mają ją natychmiast zaspokajać! Zwłaszcza jeśli ustalone wcześniej granice zostały przekroczone.
Chcąc pracować nad agresją u dziecka, należy pochylić się nad nim i pomóc mu pordzić sobie nie tylko ze źródłem złośći ale również z nią samą.
Jak to zrobić? Maluch potrzebuje spotkania z rzeczywistym człowiekiem – pełnym empatiii przeżywającym różne uczucia, a nie z osobą wyuczoną roli rodzica. 
1. Powiedz, co ci się nie podoba, na co się nie zgadzasz. Bez kazań i okrągłych zdań. Wprost: ,,Nie podoba mi się, że krzyczysz”, ,,Nie zgadzam się żebyś mnie bił”.
2. Naucz malca języka emocji. Dziecko może jeszcze nie roapoznawać tego, co czuje. Powiedz więc: ,,Zaciśnij piąstki, chyba się zdenerwowałeś” lub ,,Masz ochotę uderzyć siostrę, jesteś na nią zły, prawda?”. W ten sposób pozna, jak łączyć to co czuje ze słowami opisującymi ten stan.
3. Poszukaj przyczyn. To najciekawsza, ale i najtrudniejsza część, która pozwala zamienić agresję dziecka w zaproszenie do kontaktu. Gdy malec się uspokoi, możesz powiedzieć: ,,Ostatnio często się złościsz. Czy dzieje się coś trudnego? lub ,,Jesteś zły, rozumiem, dlaczego się zdenerwowałeś? Porozmawiamy o tym?”. Dzięki takim zdaniom malec dostaje komunikat, że interesuje cię to, co dzieje się w jego życiu, że może liczyć na twoją pomoc. A to bezcenna wiedza. Z kolei być może dowiesz się, że koledzy śmieją się z twojej pociechy albo, że smyk martwi się z powodu waszej kłótni… Jeśli zapytasz masz szansę dowiedzieć się czegoś więcej, czegoś bardzo ważnego.
4. Naucz rozwiązywania problemów. Żadne dziecko nie chce sprawiać, by rodzice czuli się nim rozczarowani czy byli z niego niezadowoleni. Dzieciaki naprawdę chętnie współpracują z dorosłymi, o ile ci starają się je zrozumieć. Jesli nam się to nie udaje, robią dokładnie coś innego niż to, czego byśmy sobie życzyli. Jeśli więc malec zachowuje się agresywnie, pomóż mu przestać. Pochylając się nad jego sprawami i ucząc, co może zrobić w tej krytycznej sytuacji. poszukajcie pomysłów razem. Jeśli maluchowi nic nie przychodzi do głowy, możesz teochę pomóc, np.,,Kiedy jesteś zły, powiedz o tym głośno”, ,,Gdy sie wściekasz, możesz, skakać, tupać, ale nie zgadzam się abyś kogokolwiek próbował uderzyć”.
5. Wyznacz granice. Swoje własne. Powiedz dziecku, czego w waszym domu robić nie wolno: krótko, konkretnie bez moralizowania: ,,Nie chcę, żebyś tak się zachowywal”. Lepiej trafią do pociechy szczere słowa matki czy ojca niż morały o szkodliwości przemocy.
6. Zastanów się zanim użyjesz kary. Kara za przemoc daje smykowi sygnał: ,,Nie rozumiem, dlaczego to zrobiłeś, nie obchodzi mnie to, ale poniesiesz konsekwencje swojego czynu”. Takie rozwiązanie sprawia, ze dziecko zostaje z problemem samo. Ma poczucie że nawaliło, zawiodło rodziców, nie ma z kim o tym porozmawiać i jeszcze dostało karę. Aż rośnie chęć, żeby kogoś kopnąć!
                                                                                                        r.m.
 

Przyczyny i przejawy agresywnych zachowań dzieci w wieku przedszkolnym

Zachowania dzieci określane jako agresywne są różnorodne. Za takie uważamy nie tylko bójki, dokuczanie innym, ale także oskarżanie, wyśmiewanie, przedrzeźnianie, arogancję w kontaktach z rówieśnikami lub dorosłymi.Wszystkie te zachowania agresywne wyrządzają komuś krzywdę, powodują ból i cierpienie. Z reguły nie zdarza się, aby agresja wystąpiła bez żadnej przyczyny. Na te zachowania i działania zawsze wpływają konkretne motywy. Często dzieci się złoszczą, gniewają, a nawet wpadają w wściekłość, gdy nie mają zaspokojonych potrzeb. Bywa tak, że agresywnie odreagowują na osobach lub przedmiotach zupełnie nie związanych z daną sprawą.Takie agresywne zachowania możemy już zauważyć u dzieci w wieku przedszkolnym. Może już, bowiem wystąpić intencja spowodowania przykrości czy innej szkody. Szczególną cechą tego okresu, jest to, że dziecko wie, że sprawia komuś przykrość jednak nie zdaje sobie sprawy z jej wielkości. Dzieci bardzo często wyładowują swoją agresję na małych zwierzątkach. Wynika to z „mechanizmów przemieszczania agresji (np. zamiast ku matce, której nie może, a często nie chce okazać złości, kieruje je na obiekty bardziej dostępne), ale i ze zwykłej ciekawości poznawczej”. Dzieci potrafią być w tym wieku bardzo okrutne wobec zwierząt, jednakże to okrucieństwo często występuje w trakcie zabawy z innymi dziećmi. Istotny w tym przypadku jest motyw popisywania się pomysłowością przed innymi.Zdaniem J. Grochulskiej „w wieku przedszkolnym powinien się zaczynać proces uczenia pożądanych zachowań i zapobieganie działaniom niepożądanym, czyli proces socjalizacji dziecka”. Słusznie zwraca uwagę, że proces ten powinien się rozpoczynać już w czasie kontaktów dziecka z zabawkami, a później z rówieśnikami.Należy również zgodzić się z twierdzeniem J. Piageta, który twierdzi, iż charakterystyczną cechą myślenia dziecka przedszkolnego jest egocentryzm. Według niego „dziecko, zaspakajając potrzebę wprowadzania zmian do środowiska, włącza przedmioty otaczającego je świata we własne działania, zgodnie ze swoimi potrzebami i dążeniami, nie zastanawia się nad tym, czy inne dziecko myśli tak samo jak ono i czy tego samego chce”. Przy takiej pokusie niezwykle łatwo o konflikty, nieporozumienia i zachowania agresywne.Jak już wcześniej wspomniałam agresja może być formą reakcji na niezaspokojenie potrzeb.H. Filipczuk uważa, że „gdy dążenie do celu, do zaspokojenia potrzeby jest uniemożliwione, dzieci reagują buntem, sprzeciwem”. Twierdzi także, że „im młodsze dziecko, tym bardziej reakcje jego przejawiają się w sposób spontaniczny, bez liczenia się z otoczeniem, z normami społecznymi”.Dziecko jeżeli nie ma zaspokojonej potrzeby biologicznej lub psychicznej reaguje agresywnie i musi te negatywne emocje rozładować. Powstałe napięcie emocjonalne występuje wtedy, gdy dziecko zmierzając do realizacji określonego celu napotyka przeszkodę. Na przykład, gdy pragnie bawić się zabawką, którą w danym momencie bawi się ktoś inny, uzyskać pożądaną rolę w zabawie itp. „Często cel taki osiąga bez trudności, zdarza się jednak, że napotyka przeszkody, które pragnie usunąć w sposób niezgodny z obowiązującymi w grupie regułami postępowania”. Wywołuje to protest ze strony innych, przeciwstawienia się prowadzące do starć słownych, niszczenia przedmiotów, bójek i innych form agresji.Z badań wynika, że najwięcej przypadków zachowań agresywnych między dziećmi dotyczy kwestii posiadania: albo broni ono zabawki, którą posiada, albo zabiera ją innym. Inną przyczyną są próby wtargnięcia w przebieg zabawy innych dzieci lub obrona przed takim wtargnięciem. Z tych badań wynika, że „wiele nieporozumień wywołują dzieci nie z chęci agresji, lecz jak gdyby z ochoty do eksperymentowania. Dziecko chce zobaczyć, co zrobi przeciwnik w przypadku takiego czy innego zachowania się z jego strony. Jednak należy zgodzić się z poglądem I. Dudzińskiej, która twierdzi, że” dziecko zaczepiając kogoś bez wyraźnej przyczyny, może dążyć do wyrządzenia mu jakiejś krzywdy „.Kolejnym problemem przyczyniającym się do powstawania zachowań agresywnych u dzieci jest konflikt na tle uczucia zazdrości, w odniesieniu do rodzeństwa. I. Dudzińska mówi o tym, że” zazdrość wśród rodzeństwa może prowadzić do dwojakiego rodzaju zachowań: być przyczyną agresji w stosunku do młodszego dziecka w postaci ataków fizycznych bądź też – w stosunkach z rodzicami – manifestować się wyładowaniem niechęci w formie uporu, nieposłuszeństwa itp.Badania przeprowadzone przez M. Cywińską ukazały zależność pomiędzy zachowaniem pięcio – i sześciolatków w sytuacjach konfliktowych a stosunkiem uczuciowym rodziców do nich. Na podstawie analizy można stwierdzić, że „im bardziej jest stosunek negatywny rodziców do dziecka, to tym bardziej jest ono skłonne do przejawiania agresji w środowisku rówieśniczym”.Analizując powyższe stwierdzenie można wywnioskować, że na rozwój agresywnych zachowań dziecka ma wpływ rodzina. To właśnie rodzinę uważa się za kolebkę osobowości. Dziecko w rodzinie rozwija podstawowe funkcje psychiczne i kształtuje swoją osobowość. Dziecko tkwiąc w środowisku rodzinnym, wpaja sobie normy, reguły i zasady moralne panujące w domu. Rodzice uosabiają dla dzieci słuszne wzory postępowania i najważniejsze wartości. Jednak system ten zostaje czasami zaburzony, co negatywnie wpływa na rozwój psychiczny dziecka. Dzieje się tak najczęściej, wtedy, gdy struktura rodziny zostaje zaburzona w wyniku śmierci któregoś z rodziców, bądź też z powodu rozwodu. Rozstanie rodziców poprzedzone jest licznymi konfliktami, sporami, kłótniami. Dom taki nie daje wówczas poczucia bezpieczeństwa i równowagi emocjonalnej do prawidłowego rozwoju dziecka. Cały system wartości dziecka załamuje się, a ono samo staje się bardziej podatne na negatywne wpływy z zewnątrz. Atmosfera wychowawcza takiego domu, jak twierdzi A. Komorowska „budzi w dziecku niepewność uczuciową, co wywołuje z kolei depresję i objawy nerwicowe, a także mamy do czynienia z zachowaniami agresywnymi, które mają spowodować rozładowanie napięcia emocjonalnego”.Warto także zwrócić uwagę na tolerancję względem dzieci w rodzinach. Otóż zdarza się, że w rodzinach, w których rodzice są zatrudnieni na wysokich stanowiskach kierowniczych można zauważyć u dzieci wyższy poziom negatywnych zachowań. Jest to spowodowane tym, iż rodzice są bardzo zapracowani i nie mają zbyt wiele czasu dla swoich dzieci. Negatywne zachowania u dzieci są również spowodowane obojętnością i brakiem miłości rodzicielskiej.Agresję wyzwalają również ciężkie kary, które są czasem niewspółmierne do przewinienia.Z poglądem tym zgadza się także J. Ranschburg, który twierdzi, że „dzieci surowo karane przejawiają więcej agresji niż dzieci karane lekko”. Uważa on również, że „kara jest dosyć silną frustracją, a jej groźba wywołuje poważny strach – tak, że dziecko nie ma odwagi zamanifestować agresji w formie otwartej i dlatego w sposób nieświadomy w symbolice zabawy występuje silna tendencja agresywności”.Im szersze i bogatsze są kontakty dziecięce, tym więcej dają okazji do starć i nieporozumień. W przedszkolu w grupie rówieśniczej dochodzi bardzo często do konfliktów i nieporozumień.Konflikty, które prowadzą do zachowań agresywnych występują u dzieci młodszych wtedy, gdy dziecko zabiera rówieśnikowi zabawki lub inne rzeczy, będące jego własnością. Natomiast u sześciolatków występuje już wyraźna skłonność do współzawodnictwa i chęć górowania nad innymi.Coraz częściej nawet drobne nieporozumienia kończą się rękoczynami – biciem pięściami, kopaniem, uderzeniem w twarz. Trudno się temu dziwić, jeśli idolami współczesnych przedszkolaków są bohaterowie filmów przesyconych brutalnością, agresją i walką. Można zauważyć, że podczas zabaw dzieci dosłownie odtwarzają utrwalone z pamięci obrazy i sceny z filmów, a także używają odpowiedniego języka. Przyswajają wulgarny język bohaterów, a przemoc staje się dla nich wzorem naśladowania. Dzieci w wieku przedszkolnym nie zawsze potrafią odróżnić rzeczywistości od fikcji, dlatego bierne obserwowanie powoduje nagromadzenie się różnych, przeważnie negatywnych emocji. Niemożność rozładowania uczuć zaburza zachowanie dziecka, co odbija się w jego kontaktach społecznych. Agresja wobec bliskiej osoby, rówieśnika, przedmiotów to jeden z najczęstszych sposobów rozładowania napięcia przez małe dzieci. Dzieci przejawiające agresywne zachowania często przeszkadzają na zajęciach dydaktycznych, są nieposłuszne, reagują krzykiem i biciem.Najczęściej zauważamy i najostrzej oceniamy zachowania mające cechy agresji fizycznej. W momencie wybuchu gniewu dziecko rzuca się z pięściami, bije inne dzieci, gryzie, drapie. Atak nie zawsze skierowany jest na tę osobę, która wywołała agresję. Często, jeśli przyczyną jest na przykład zakaz osób dorosłych, agresja fizyczna kierowana jest na słabsze osoby z otoczenia – młodsze rodzeństwo, kolegów, lub wyładowana jest poprzez niszczenie przedmiotów. Jeśli „dziecko nie wchodzi w bezpośredni fizyczny kontakt z osobami lub przedmiotami, a powoduje ich cierpienie poprzez wyśmiewanie, złośliwe uwagi, jest aroganckie, przezywa lub skarży, określa się to jako agresję werbalną”. Ta forma agresji dość często jest spotykana w grupach przedszkolnych. Szczególne miejsce zajmują tu tzw. skarżenie, gdy dziecko w tajemnicy przed kolegami mówi o popełnionych winach innych dzieci.

Niekiedy przyczyną zachowań agresywnych dziecka jest nieprzemyślane postępowanie dorosłych. Ma to miejsce, jeśli matka ustępuje dziecku, które płaczem wymusza kupienie zabawki, jeśli nauczycielka zgadza się na wymuszone agresywnym zachowaniem pierwszeństwo, np. przy rozdawaniu gier, to wówczas dziecko będzie powtarzało te zachowania, ponieważ prowadzą one do pożądanego i korzystnego dla niego rezultatu. Dziecko przekonuje się, bowiem, że wybrany przez nie sposób działania, w tym przypadku zachowanie agresywne przynosi pozytywne efekty.

Dzieci również bardzo często naśladują zachowania agresywne. Słuchają rodziców, obserwują i naśladują ich zachowanie.

Dzieciom przedszkolnym brak krytycyzmu i powściągliwości, która powstrzymałyby rozdawanie ciosów na oślep. Nie wolno bagatelizować i uznawać „bicia się” dzieci za normalne, ponieważ powoduje to fatalne skutki. Poważne urazy fizyczne, brutalne bicie słabszego może spowodować u dziecka głębokie urazy psychiczne.

Mówiąc o przejawach zachowań agresywnych możemy odnieść się do płci dziecka. Na podstawie badań można stwierdzić, że charakterystyczne dla chłopców zachowania agresywne przybierają postać niszczenia zabawek, bicia innych dzieci, gryzienia, plucia, szarpania, kopania, uderzania ręką, popychania, wyrywania zabawek. Oprócz agresji fizycznej obserwuje się również przejawy agresji słownej. W przypadku agresywnych zachowań ujawnianych przez dziewczęta dominuje agresja słowna: kłócenie się, skarżenie, przezywanie, podawanie nieprawdziwych informacji w celu zastraszenia bądź ośmieszenia.

Jak widać przyczyn i przejawów zachowań agresywnych u dzieci w wieku przedszkolnym jest wiele, dlatego też potrzeba czasu, by móc je w pełni rozpoznać i znaleźć „złoty środek” by zapobiec takiemu zachowaniu.

Oto kilka propozycji społecznie akceptowanych form pozbywania się, odreagowania złości:
– skrzynia złości lub pudełko z gazetami, które można gnieść do woli,
– malowanie jaskrawymi farbami na dużych arkuszach papieru,
– „ludzik złości” – skarpeta z namalowaną twarzą, do której można włożyć rękę
i powiedzieć jej o swoim zdenerwowaniu,
– przebiegnięcie się wzdłuż ogrodzenia,
– zorganizowanie w sali kącika złości: znajduje się w nim „krzesło złości”, na które może usiąść dziecko, gdy odczuwa wzbierającą w nim złość,
– uderzanie we wszystkie garnki (drewniane klocki) w kąciku złości,
– spłukiwanie złości wraz z wodą w toalecie,
– przypięcie do koszulki szczerzącego zęby psa, który ma sygnalizować: „uwaga,trzymajcie się ode mnie z daleka, będę gryzł”,
– woreczek złości, w którym zamykamy złość

PRAWA DZIECKA
kids2bjpg_xhaarxe

W Polsce Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka oraz Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka stanowią najważniejsze odnoszące się do dziecka stanowione akty prawne.
Dzieci mają szczególne prawa, ponieważ same nie potrafią jeszcze o siebie zadbać.
Potrzebują nas dorosłych, a szczególnie rodziców, opiekunów, którzy będą dla nich wsparciem. Pamiętaj, dziecko oczekuje od ciebie szacunku i godnego traktowania!!! 

Prawo do życia i rozwoju - oznacza, że nikogo nie wolno pozbawić życia, a dorośli muszą stworzyć dziecku warunki do prawidłowego rozwoju

Prawo do życia bez przemocy i poniżania – oznacza, że bicie, znęcanie, okrutne i poniżające traktowanie są niedopuszczalne i karalne

Prawo do wychowania w rodzinie - oznacza, że nikomu nie wolno zabrać dziecka od rodziców, chyba że z bardzo ważnych powodów; gdyby zdarzyło się, że rodzice będą osobno dziecko ma prawo do kontaktów z obojgiem rodziców

Prawo do wypowiedzi – oznacza, że w ważnych sprawach dotyczących dzieci, dziecko samo może wygłosić swoje zdanie, opinie, oświadczyć własną wolę

Prawo do stowarzyszania - oznacza, że dziecko może należeć do organizacji młodzieżowych, jeżeli ma 16 lat samo decyduje o swojej przynależności

Prawo do swobody myśli, sumienia, religii - oznacza, że jeśli dziecko jest wystarczająco świadome – samo decyduje o swoim światopoglądzie, wcześniej jedynie rodzice mają prawo nim kierować

Prawo do nauki – oznacza, że dziecko może uczyć się tak długo, jak pozwalają na to jego zdolności, jeżeli ma 6 lat może zacząć naukę w klasie „0”

Prawo do tożsamości – oznacza, że dziecko musi mieć nazwisko, obywatelstwo, poznać swoje pochodzenie, mając 13 lat musi być zapytane o zgodę, gdyby miało zostać adoptowane, a także gdyby miało mieć zmienione nazwisko

Prawo do informacji – oznacza, że dziecko powinno poznać swoje prawa, powinno mieć dostęp do różnych źródeł wiedzy

Prawo do prywatności – oznacza, że dziecko może dysponować własnymi rzeczami, ma prawo do tajemnicy korespondencji, nikomu nie wolno bez bardzo ważnych powodów wkraczać w jego sprawy osobiste i rodzinne.

Jak wspierać rozwój emocjonalny dziecka w wieku przedszkolnym?
Wiek przedszkolny jest jednym z najbardziej burzliwych okresów  w dojrzewaniu emocjonalnym człowieka. Maluchy bardzo potrzebują wsparcia rodziców i  innych bliskich osób w trudnym okresie radzenia sobie  z emocjami.
Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc rodzicom towarzyszyć dziecku w tej nauce :
1.    Mów w domu o uczuciach dzieci i własnych.
2.    Pomóż dziecku nazwać jego uczucia i je zaakceptować.
3.    Staraj się łączyć przeżywanie emocji z potrzebami, a nie ze zdarzeniami zewnętrznymi np.” jestem zła, kiedy się kłócicie, bo chciałam odpocząć chwilę w spokoju „ , zamiast „jestem zła, bo robicie hałas”.
4.    Dziel się z dziećmi uczuciami, przemyśleniami, doświadczeniami  i uważnie słuchaj tego, co mówią o swoich przeżyciach.
5.    Nie krytykuj, nie oceniaj żadnych uczuć doświadczanych przez dziecko.
6.    Nie zaprzeczaj uczuciom dziecka.
7.    Pamiętaj, że akceptowanie uczuć dziecka to nie to samo, co zgoda na każde działanie pod ich wpływem.
8.    Nie oczekuj od kilkulatka, by zawsze wiedział, co i dlaczego czuje, ani umiejętności kontrolowania emocji  w każdej sytuacji.
9.    Pomoc dziecku  w radzeniu sobie z emocjami zaczyna się od uspokojenia się rodzica.
10. Gdy dziecko przeżywa trudne uczucia, warto je objąć, przytulić, chyba, że wyraźnie sobie tego nie życzy. Można zapytać malucha, czy chcesz się do mnie przytulić ?
11.    Nieustannie pracuj nad swoim stylem radzenia sobie z emocjami.
12.    Spędzaj z dzieckiem czas w taki sposób, by był on dla niego przyjemny.
13.    Baw się ze swoim dzieckiem.
  Jak rodzice  mogą  wspomagać rozwój dziecka i rozwijać umiejętności społeczne
•    Angażuj dziecko w życie rodzinne. Rozmawiaj z nim o trudach swojej pracy,  oglądaj albumy rodzinne, wklejaj pamiątkowe zdjęcia np. z wakacji, razem z dzieckiem.
•    Ucz dziecko rozpoznawania i nazywania stanów emocjonalnych.  Rozmawiaj o uczuciach, opisuj je, zachęcaj dziecko do nazywania uczuć.
•    Nie koncentruj się na sytuacjach nieprzyjemnych, skup się raczej na okazywaniu i nazywaniu ciepłych uczuć.
•    Możesz modelować zachowanie dziecka w różnorodnych  zabawach, na spacerze, w sklepie, w kinie itp.
•    Rozmawiaj z dzieckiem o tym co dzieje się w przedszkolu, o zabawach, relacjach z innymi dziećmi.
•    Zachęcaj dziecko do kreatywnego rozwiązywania problemów, szukaj wspólnie  z dzieckiem rozwiązań, przyczyn zachowania.
•    Baw się z dzieckiem, zachęcaj do podejmowania zadań i pokonywania trudności  aby uczyło się cierpliwości i wytrwałości w dążeniu do celu.
•    Zachęcaj dziecko do rysowania i oglądaj opisując rysunki dziecka, a dowiesz się co ono wie o świecie i jak go postrzega.
•    Zachęcaj do zabaw tematycznych i zabaw w role, które uczą  dziecko pewnych procedur postępowania.
•    Zachęcaj dziecko do zabaw w teatr, występów, tworzenia i opowiadania historyjek aby dziecko nabywało pewności siebie, odwagi.
•    Nie mów do dziecka, ale rozmawiaj z dzieckiem, by uczyło się słuchać i nabywało większej kompetencji w zakresie używania języka. W rozmowach odwołuj się do własnych  myśli i uczuć.
     

Jeśli chcesz wychować optymistę:

      v     Zaczynaj poranek od uśmiechu

v     Zarażaj serdecznością

v     Nie narzekaj

v     Z ufnością patrz w przyszłość

v     Szukaj przyjaciół

v     Kochaj do szaleństwa

v     Chwal jak najczęściej

v     Usamodzielniaj

v     Daj prawo do błędu

v     Zachęcaj do eksperymentów

INFORMACJA
W pierwszą niedzielę miesiąca w radio Fara o godz.11:30 można posłuchać audycji z cyklu ,,Przy obiedzie o rodzinie”. Audycje prowadzi p. Anna Gajewska. Tematy związane są z rozwojem dziecka w wieku przedszkolnym.
Wcześniejsze audycje znajdują się na stronie Radio Fara w archiwum.
EMOCJE

Każdy rodzic chciałby dać swojemu dziecku  szczęśliwe, radosne, wymarzone dzieciństwo. Dlatego często pojawia się w nas tendencja do chronienia naszych pociech przed przykrościami, przegraną, rozczarowaniem, hamujemy wyrażanie przez nie agresji, złości czy lęk.  Zły nastrój, niepokój, zniecierpliwienie, rozdrażnienie, bunt, gniew, niechęć, niepewność, wytrącenie z równowagi, zagubienie, zdenerwowanie, trema, strach, poczucie zagrożenia, obcość, nieufność, rozczarowanie, bezradność, smutek, przygnębienie, poczucie utraty, znudzenie, żal, troska, poczucie braku, poczucie krzywdy, niedocenienia. Trochę tego się nazbierało ale musimy wiedzieć, że negatywne emocje pełnią niezwykle pozytywną rolę. Przede wszystkim, ich pojawienie się świadczy o tym, że zagrożone zostały podstawowe potrzeby lub wartości człowieka- mamy więc funkcję ostrzegawczą Pełnią też ważną funkcję w przetrwaniu- ich odczuwanie jest konieczne, by w przyszłości uniknąć zagrożeń. Można je twórczo wykorzystać, bo negatywna emocja to informacja, że coś złego dzieje się w naszym życiu, jakaś sfera czy aktywność powinna ulec zmianie. Bardzo ważne jest odczytanie sygnału – informacji, jaką niesie pojawiająca się przykra emocja:

Niepokój – to emocja odnosząca się do przyszłości, zwraca uwagę na sytuacje, do których trzeba być może solidniej się w przyszłości przygotować

Żal – pokazuje, że mogliśmy lub powinniśmy zrobić coś, czego nie zrobiliśmy albo, że trzeba było zrobić to w inny sposób. Tylko wtedy, gdy żal informuje o popełnionym błędzie, możemy wykorzystać tę sytuację jako lekcję na przyszłość. Dziecko może na przykład żałować, że zabrakło mu odwagi by wziąć udział w konkursie, który innym przyniósł ciekawe nagrody. Ważne jest, aby w takiej sytuacji rozpoznać pojawiającą się emocję jako żal, a nie uogólnioną złość na inne dzieci czy zazdrość, gdyż te emocje prowokują inną reakcję.

Rozczarowanie – pojawia się kiedy rzeczywistość zdecydowanie różni się od naszych o niej wyobrażeń, gdy ktoś lub coś nie spełnia oczekiwań. Dziecko może czuć się rozczarowane, że zabawka z reklamy nie wygląda i nie działa tak jak w TV- dzięki temu dowiaduje się, „ że nie wszystko złoto, co się świeci”

Poczucie winy – to znak, że sprzeciwiliśmy się własnej, zaakceptowanej wcześniej normie. Jak wyglądałoby nasze życie, gdyby nie poczucie winy w sytuacji skrzywdzenia kogoś czy zaniedbania czegoś, ale też nadziei na poprawę, zmianę naszego postępowania

Strach – powstrzymuje przed zaangażowaniem się w niebezpieczną sytuację. Wyzwala ostrożność i ogranicza zaufanie do obcych ludzi. Doświadczenie strachu nie pozwala dzieciom oddalać się od rodziców w nieznanym miejscu.

Złość – pojawia się, gdy ktoś lub coś przekracza nasze granice, że ktoś krzywdzi lub źle nas traktuje, sygnalizuje, że trzeba działać, by powstrzymać ten proces.

Smutek – pojawia się, gdy nasza aktywność prowadzi do znacznego wydatkowania energii, a jednak nie przynosi zamierzonych rezultatów. Towarzyszy mu apatia, bierność, która ułatwia zakończenie nieefektywnego działania i oszczędza energię na „dochodzenie do siebie” po stracie. Oznacza konieczność zmiany kierunku lub formy działania, smutek skłania nas do krytycznego myślenia.

Chroniąc dziecko od wszelkich trudności i przykrości związanych z przeżywaniem negatywnych emocji, pozbawiamy je możliwości odbierania ważnych sygnałów o jego postępowaniu a także konieczności dokonania zmian, podjęcia działań, by rozwiązać problem. Z kolei tłumienie, zaprzeczanie, odcinanie się od przeżywania negatywnych emocji powoduje zagrożenie dla zdrowia – może wywoływać różne schorzenia psychosomatyczne. Nie ochronimy naszych dzieci przed tymi emocjami, bo one są częścią naszego życia, są do pełni życia potrzebne. Przeżywanie tego typu emocji  pozwala bardziej docenić chwile szczęścia i radości, które niewątpliwie po smutku się pojawią.

 

SMACZNIE JEM

W dzisiejszych czasach dzieci bombardowane są zewsząd  reklamami niezdrowego jedzenia. Dlatego ważne jest, co dzieci jedzą w domu i jakie przyzwyczajenia z niego wynoszą. A to już drogi Rodzicu – zależy tylko od Ciebie!. Chroń swoje dziecko przed otyłością, nie witaj go cukierkiem, gumą czy chipsami kiedy odbierasz go z przedszkola. Samo Twoje przyjście jest dla niego wystarczającą radością. Jedz razem z nim warzywa i owoce – pamiętaj to Ty – przede wszystkim jesteś dla niego nauczycielem!.

Dlatego powinniśmy przestrzegać następujących zasad:

  1. Całodzienne wyżywienie rozłożyć należy na 5 posiłków. Posiłki te powinny być podawane regularnie tak, by były w miarę możliwości spożywane każdego dnia o tej samej porze w miejscu przeznaczonym do jedzenia.
  2. Potrawy podawajmy w małych porcjach, nie nakładajmy na talerz zbyt dużo jedzenia, bo mogą dzieci się zniechęcić. Nakładajmy wszystkie potrawy, które są przygotowane do spożycia, nie ulegajmy prośbie dzieci ”Ja nie lubię”.
  3. Pamiętajmy, by urozmaicać jadłospis dla dzieci. Nikt nie lubi jeść ciągle tego samego. Ważny jest też sposób podania (ulubiony talerz i sztućce) oraz zestawienie kolorystyczne całego posiłku tak, by wyglądał atrakcyjnie – jemy też oczami.
  4. Absolutnie nie należy podawać słodyczy przed posiłkiem, gdyż to zmniejsza apetyt i łaknienie.
  5. Stwórzmy pogodną atmosferę przy stole, dajmy dzieciom czas (indywidualnie dla każdego dziecka) na zjedzenie posiłku.
  6. Urozmaicanie dzieciom posiłków pozwoli na oswojenie się z „nielubianymi” lub „nieznanymi” potrawami (surówki, kasza, brukselka, nieznane dzieciom zupy).
  7. Pamiętajmy, że dziecko bacznie obserwuje dorosłych, jak spożywamy posiłek, co jemy.

Muchomory z pomidora

Potrawa bardzo łatwa do wykonania, a w czasach, gdy sklepy oferują pomidorki koktajlowe można zrobić: z czerwonych – muchomory, a z żółtych-podgrzybki.
Kropeczki można wykonać majonezem lub gęstą śmietaną.

Do wykonania potrzebne są:

  • pomidory

  • jajko

  • majonez

  • ostry nożyk

  • rurka lub wykałaczka

Sposób wykonania:
1. Pomidora myjemy i przecinamy na pół – uzyskując kapelusik muchomora.

2. Jajko gotujemy na twardo. Obcinamy dół – żeby stabilnie stał i górę – żeby można było położyć kapelusz.

3. Za pomocą rurki, wykałaczki lub widelca robimy na kapeluszu kropeczki z majonezu. Można ozdobić zieloną sałatą.

CIASTO MARCHEWKOWE
Ciasto marchewkowe jest wysokie, wilgotne i puszyste. Jeśli macie w domu zalegającą marchewkę to będzie najlepszy i najsmaczniejszy sposób na jej wykorzystanie. Do ciasta można zrobić prostą polewę ze słonego serka, ale bez niej jest równie pyszne. Tą samą polewą można także przełożyć ciasto i otrzymać tort marchewkowy.

Składniki:

  • 1,5 szklanki startej marchewki (ok.3-4 marchewki)
  • 1,5 szklanki mąki
  • 4 jajka
  • 1 szklanka oleju
  • 1 szklanka cukru
  • 1 łyżeczka proszku do pieczenia
  • 1 płaska łyżeczka sody
  • 1 łyżeczka cynamonu
  • 1 łyżeczka przyprawy do piernika
  • 1 łyżka cukru wanilinowego
  • 1 szklanka pokrojonych orzechów włoskich
  • pół łyżeczki soli

Czynności przygotowawcze: Marchewkę trzemy na tarce o drobnych oczkach. Orzechy włoskie kroimy lub łamiemy na małe kawałki. Piekarnik nastawiamy na 180°C i zabieramy się za ciacho. Jajka ubijamy mikserem z cukrem i cukrem wanilinowym przez ok. 3 minuty. Zaczynamy powoli dolewać olej – ciasto w trakcie mieszania wchłonie cały. Ciągle ubijając, stopniowo dodajemy mąkę wymieszaną z solą, proszkiem i sodą. Ciasto powinno być gęste. Dodajemy cynamon oraz przyprawę do piernika. Na końcu wsypujemy marchewkę i orzechy, i mieszamy ostatni raz. Formę natłuszczamy lub wykładamy papierem do pieczenia. Wlewamy ciasto i pieczemy je ok. 45-55 min. (najlepiej sprawdzać patyczkiem). Ciasto marchewkowe podajemy posypane cukrem pudrem  lub posmarowane polewą:

Polewa:

  • 100 g kremowego, słonego serka (np. Philadelphia, Ostrovia, Almette)
  • 3-4 łyżeczki miodu (lub ok. 5 łyżek cukru pudru)
  • 2 łyżki masła

Masło ucieramy  za pomocą miksera lub ręcznie. Dodajemy po łyżeczce serka, aż do wykończenia. Dosładzamy miodem lub ewentualnie cukrem pudrem. Masą smarujemy wierzch zimnego ciasta i schładzamy w lodówce. Jeśli ciasto chcemy dodatkowo przełożyć masą – podwajamy ilość składników polewy. Ciasto marchewkowe przekrawamy wtedy na pół i cienko smarujemy. SMACZNEGO

PROŚBA DZIECKA

 Nie psuj mnie. Dobrze wiem, ze nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.
Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.
Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą.
Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga!
Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę,
Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.
Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.
Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.
Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością o jakiej nawet ci się nie śniło.
Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.
Nie bój się miłości. Nigdy.
Janusz Korczak


Czytanie książeczek to świetny sposób na spędzanie wspólnego czasu wraz z dzieckiem

Czytanie bajek to również czas na wspólne rozmowy i dyskusje na temat przeczytanych przygód czy bohaterów. Książka w sposób naturalny prowokuje dziecko do rozwijania wiedzy o otaczającym je świecie. Dziecko ma szansę rozwijać inteligencję emocjonalną poprzez identyfikowanie i nazywanie cech poszczególnych postaci albo wczuwanie się w ich położenie. Opowiadania pozwalają kształtować moralność przedszkolaka, który ocenia, czy dany czyn był zły, czy dobry. Bajki stanowią też dobrą podstawę dla innych form aktywności i zabaw z dzieckiem – dziecko może rysować sceny opisane w książce, przez co stymuluje rozwój zdolności manualnych, może przedstawiać przygody bohaterów albo opowiadać ich dalsze losy, przez co z kolei rozwija zdolności językowe, mowę oraz wyobraźnię.

Programy w telewizji w „postaci gotowej” są zwykle mało inspirujące, by zachęcić dziecko do aktywności własnej. Telewizja bazuje na odkodowaniu obrazu i odtwarzaniu, a nie na tworzeniu. Bajki, szczególnie te z morałem, umożliwiają przekazanie dzieciom w sposób bezpieczny i zrozumiały norm, wartości i ideałów.  Poprzez czytanie modelujemy u dzieci pozytywne postawy i zachowania, zachęcając je w przyszłości do samodzielnego sięgania po książki.

Mimo rozwoju audiowizualnych środków przekazu, książka pozostaje nadal niewyczerpanym źródłem uczenia się przez całe życie. A co zyskuje maluch dzięki czytaniu książeczek?

 

  • Książka oddziałuje na osobowość dziecka.
  • Książka pozwala poznawać świat i poszerza krąg doświadczeń.
  • Książka umożliwia rozwój uczuć wyższych.
  • Książka kształtuje system wartości i postawy moralno-społeczne oraz estetyczne.
  • Książka stanowi ciekawy sposób na spędzenie wolnego czasu.
  • Czytanie bajek dziecku zapewnia rozwój emocjonalny malucha – dziecko zdobywa umiejętność samooceny, uczy się odróżniać prawdę od kłamstwa, wyzbywa się egoizmu, uwrażliwia się na cierpienia innych, rozwija empatię, kształtuje własne poczucie humoru.
  • Książka rozbudza zainteresowania dziecka.
  • Książka rozwija wyobraźnię.
  • Czytanie bajek umożliwia rozwój komunikacji malucha – wzbogaca słownik, uczy poprawności gramatycznej i stylistycznej wypowiedzi, kształtuje mowę ekspresyjną.
  • Książka uczy myślenia i poprawia koncentrację uwagi.
  • Czytanie książek dzieciom modeluje u maluchów nawyk czytania i zdobywania informacji.

Rodzice powinni zdać sobie sprawę, że czytanie bajek od najmłodszych lat sprzyja harmonijnemu rozwojowi ich dziecka, a przede wszystkim zapobiega uzależnieniu od telewizora i komputera.

Człowiek nie rodzi się czytelnikiem, czytelnika trzeba wychować, obudzić w nim zapał do książek, sprawić by czytanie stało się jego potrzebą i pasją. Jeśli zaczniemy  już od najmłodszych lat, czytanie będzie się  zawsze kojarzyło  z przyjemnością, poczuciem bezpieczeństwa i więzi. dla wszystkich nie będzie to czas stracony, gdyż wspólne czytanie pozwala nawiązać silny kontakt emocjonalny z  dzieckiem, śledzić jego reakcję na bajkę oraz wspólne odkrywać sens i piękno literatury dziecięcej.

Zbliżają się wakacje, czas dziecięcej beztroski, radości płynącej z zabaw, i wolnego czasu. Dla większości rodzin jest to też czas wspólnych wyjazdów.

Spróbujmy zatem wyłączyć telewizor i przenieść się  razem z dziećmi do krainy bajek..

Taka forma spędzania wolnego czasu przyniesie wszystkim radość i na pewno wzmocni więzi rodzinne.